این سامانه بر اساس لایحه ای ، تحت عنوان » توسعه حمل و نقل عمومي و مديريت مصرف سوخت» از سوی دولت به مجلس تقديم شد.

این لایحه در راستای توسعه عدالت اجتماعی در برخورداری از سلامت و بهره‌مندی از محیط‌زیست مطلوب برای نسل‌های بعد‌ و رسیدن به اشتغال کامل و با هدف کنترل میزان مصرف سوخت در بخش حمل و نقل تا تکمیل طرح‌ها و خارج شدن بنزین از سبد حمایتی دولت و به منظور ساماندهی حمل و نقل عمومی درون‌شهری و بهینه‌سازی و کاهش مصرف انرژی و مدیریت مصرف سوخت و افزایش موثر در آمد کشور به علت حذف یارانه بنزین و ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم در بخش‌های مختلف و کاهش آلودگی محیط‌زیست، در دولت تصويب شده است.

براساس این لایحه به دولت اجازه داده می شود در جهت توسعه حمل و نقل عمومی درون‌شهری و مدیریت مصرف سوخت، نسبت به اصلاح و توسعه حمل و نقل شهری، ‌بهینه‌سازی و کاهش مصرف سوخت دوگانه سوز و پایه گازسوز كردن خودرو‌ها، ساماندهی و هماهنگی مدیریت حمل و نقل شهری، ‌نوسازی خودروهای فرسوده دولتی و عمومی و غیردولتی و خصوصی، ‌بهبود عبور و مرور و کاهش تقاضای سفر، اجرای سهمیه‌بندی بنزین در نیمه اول سال 1386، خروج بنزین از سبد حمایتی تا سال 1391، رعایت استاندارد‌های مصرف سوخت و آلایندگی،‌ توسعه جایگاه‌های عرضه گاز طبیعی و تکمیل و توسعه حمل و نقل عمومی ریلی و غیرریلی اقدام کند.

یکی از ابزارهای مدیریتی تحقق برنامه فوق و سهمیه بندی بنزین، اجرای سامانه هوشمند سوخت بود  که پس از برگزاری مناقصه مربوطه ، "شرکت صنایع مخابراتی راه دور ایران" بعنوان پیمانکار اصلی اجرای این طرح در کشور برنده مناقصه گردید و بلافاصله این شرکت برای اجرای فازهای تعریف شده در پروژه، اقدام به شناسائی پیمانکاران خود بصورت منطقه ای در کشور نمود که در این مرحله شرکت "مهندسی شبکه و فنآوری اطلاعات همگامان" بعنوان "مجری طرح در شمالغرب کشور" برگزیده شد و بلافاصله با تجهیز و تربیت منابع نرم افزاری و سخت افزاری لازم،فعالیتهای خود را در مناطق نفتی آذربایجان شرقی ، میاندوآب و ارومیه آغاز نمود.